Ruchama mijn jongen

Hete tranen branden diep van binnen

als ik jouw wanhoop zie

jouw angst

om kleine dingen die

ogenschijnlijk zo futiel

en zo nietszeggend zijn.

Snippers van mijn verscheurde ziel

dwarrelen hier neer

NIET JIJ OOK!

God, niet nog een keer!

Mijn hart snikt en kermt

Doet smekend een beroep

Op het Ruchama - God ontfermt.

The open book fountain, Budapest, Hungary

De hond de baas

Zo kijkend uit het raam

Krijg ik visioenen

van het veldje en het bos - baas

Als jij mij nu was

dan zou je ‘t buiten heerlijk vinden

alles beter dan dit dromen achter glas

Hmmm… ja ’t is ook tijd

je hebt gelijk

maar voorlopig word ik niet bepaald heel vrolijk

als ik zo naar buiten kijk

Baas - baas - ‘k wil naar buiten - echt

Je zegt toch zeker nu geen nee!?

Maar… ‘t regent

en ‘t is koud…

en ik moet met je mee...

Nou baas,

van kou en nattigheid

heb ik totaal geen last,

Kom, trek nou aan die jas!

Je doet het hè - je doet ‘t - yes, we gaan

ik bén al bij de deur

en daar - daar is de bal

de bal - baas - niet vergeten

Kijk - ja - heb je ‘m al?

Kijk baas - dit is nu zo fijn

de regen zeg je?

Ach…

So what!

Het gaat toch prima zo?

Ik ren, ik speel en ik doe maf

en ja 

we regenen samen helemaal nat

maar als we strakjes binnen zijn

schudden we ’t modderige regenwater

immers gewoon weer van ons af…

Mam

foto Nel Kralt

Hoe kan het toch dat wij

hoewel beiden biddend en gelovend

twee onverenigbare wegen gaan

Hier en daar kruis je mijn pad of ik de jouwe

langer dichterbij was nooit eerder toegestaan

steeds is het vluchtig - schichtig - gauw

Hoe kan het toch dat

terwijl ik zoveel op je lijk

ziekte, tijd en keuzes

ons zo van elkaar hebben vervreemd

Mam, ik voel me al zolang

zo vreselijk

ontheemd

Je weet vast niet hoeveel ik van je hou

en dat ik zo ontzettend kan verlangen

naar betere tijden

samen

met jou!

Leef!

Als er niemand is
die jou kan geven 
wat je zo intens mist
en jouw hunkerende hart
dreigt te muteren in 
een groot zwart gat

kijk dan omhoog
daar 
ligt een schat

Als er niemand is
die jou kan horen
en jouw verstild verdriet
jouw ongetrooste tranen
dreigen te bevriezen in
onredelijke bitterheid

kijk dan omhoog
dan word je opgetild
je word bevrijd

Als er niemand is
die jou vast kan houden
op jouw wiebelende weg
en je al struikelend de strijd
dreigt te op te geven

kijk dan omhoog
Houd je handen open
en ontvang...
het Leven

Narnia

The news is not very encouraging these days…

let’s visit Narnia again…

flash back ~ in spin...

Zachtjes zwoevend draait het touw

Voordat het op de tegels tikt

In-spin-zwoef-tik

Nog drie kinderen te gaan

en dan kom ik

Mijn voeten zweven even

Het touw tovert met de zon

gekleurde cirkels om mij heen.

Op dit moment draait het 

zomaar helemaal ‘om’ mij.

Zelfs de timing is perfect;

mijn voeten raken dit keer niet verstrikt.

Zwoef-tik-uit-spuit,

verbroken is de trance.

Ik spring maar weer eens uit…

volgende pauze...

volgende kans?

Passé

Nu modern tenslotte
ouderwets geworden is
en de maatschappij die ons omringt
zich in allerlei postmoderne bochten wringt
lijkt alles op het eerste gezicht 
voor 'nu' heus wel weer o.k.
Want ik doe, net als jij, gewoon 'mijn ding'
en ja, je hebt gelijk
je zegt gewoon geen ja en ook geen nee
en wat je ook beweert
het is ongetwijfeld waar.
Maar wat is dit in feite toch onnozel
zo alles bij elkaar!
Ik ben, ten slotte de 40 gepasseerd,
alweer op mijn retour ;-).
Wat mij betreft is postmodern
dan nu ook wel passé.

(n.a.v. Borderline Times van Dirk de Wachter)

Puberzoon

Hmmm,

Ineens zit ie daar dan:

een puber op de bank.

Ik vraag me af wie hem

wanneer binnen heeft gelaten

én waarom ik daar niets van heb gemerkt.

Ik probeer nog eens dat vertrouwde grapje

waar hij eerder nooit genoeg van kreeg.

Maar hij maakt mij al heel snel duidelijk

dat het trucje niet meer werkt.

Rollende ogen en een geeuw…,

met andere woorden:

‘Mam, dat is wel zóóó vorige eeuw!'

Mijn vragen beantwoordt hij steevast

met een scherpe wedervraag.

En als ik écht iets van hem weten wil

doet-ie bijzonder vaag…

Maar wanneer er,

onbedoeld en ongewild toch tranen zijn

dan kruipt-ie dicht tegen mij aan.

Die momenten worden schaarser

Maar ik koester ze en denk:

Hoe groot ook van buiten,

van binnen zijn wij zo op z’n tijd

allemáál weer even klein.

samen bouwen

samen onderweg

Loop niet achter me,

want ik leid niet

Loop niet voor me, 

want ik volg niet,

Loop naast me 

en wees gewoon een vriend.

Vickie Brown 1940-1991