De Bibelebontse Berg - Het Sprookje
Er was eens een jongen. Hij heette Bastiaan en Bastiaan was heeel erg dik. Hij woonde bij een oude houthakker. Dat was Teun. Die had hem lang geleden in het bos gevonden. Het enige wat het kleine ventje bij zich had gehad, was een houten kistje met daarin een lepel en een kommetje. Oude Teun had dikke Bastiaan mee naar huis genomen en grootgebracht. De jongen groeide als kool en hoe oude Teun zijn best ook deed om hem niet te veel te laten eten, Bastiaan werd het dikste kind van het dorp. Je begrijpt vast wel wat dat betekende. Vroeger ging het al niet zo heel veel anders: de andere kinderen plaagden hem heel erg. Ze scholden hem ook uit en niemand wilde met hem spelen en dat deed Bastiaan veel verdriet.Op een dag werd oude Teun erg ziek. Dikke Bastiaan verzorgde de hem zo goed als hij kon, maar hij kon de dood niet tegenhouden. De man stierf in zijn armen en de jongen huilde dikke tranen om die lieve oude Teun. Na een tijdje besloot dikke Bastiaan dat het tijd werd om het dorp te verlaten. Hij zocht in het kleine huisje wat spullen bij elkaar en opeens zag hij het oude kistje staan; de enige herinnering aan zijn moeder. Hij maakte kistje open en bekeek de lepel en het kommetje. Maar hij zag ook iets nieuws: Aan de binnenkant van het deksel stond iets geschreven! Het was een rijmpje. Het ging zo:
Hier is de sleutel van de Bibelebontse berg.
Op de Bibelebontse berg staat een Bibelebonts huis.
In dat Bibelebontse huis wonen Bibelebontse mensen,
En die Bibelebontse mensen hebben Bibelebontse kinderen,
En die Bibelebontse kinderen eten Bibelebontse pap,
Met een Bibelebontse lepel uit een Bibelebontse nap.
"Aha,"zei dikke Bastiaan, " geen kommetje dus maar 'nap'. En dat van de Bibelebontse berg, dat klinkt bekend! Zou dat misschien de plek zijn waar ik vandaan kom?" Hij liep naar het huisje van oma Griet. Zij was altijd lief voor hem geweest en ze wist bijna altijd alles. "Oma Griet," vroeg dikke Bastiaan toen ze hem binnenliet, "kent u de Bibelebontse berg?" "De Bibelebontse berg?" vroeg oma Griet verrast "Nou en óf ik die ken!" Haar stem klonk blij en haar ogen straalden. "Op de Bibelebontse berg is het leven goed! Alle mensen zijn er vrienden en iedereen telt mee." "Dat klinkt mooi!" zei Bastiaan. "Ja, maar misschien" bedacht oma ineens treurig "is het alleen maar een mooi verhaal, waar mensen graag over dromen". "Men zegt dat het Bibelebontse volk ergens in het noorden woont. Maar het is nog nooit iemand gelukt om de Bibelebontse Berg te vinden.
"Ik ga hem zoeken, mij gaat het lukken!" riep dikke Bastiaan. Hij gaf oma Griet een dikke knuffel en ging op pad. Hij kwam door het prachtige bos waar oude Teun hem vroeger had gevonden. Op een open plek in het bos kwam hij twee houthakkers tegen. "Kijk nou eens " lachte de jongste van de twee "Dat is die dikkerd van oude Teun." "Zo, zo de dikkerd van oude Teun," zei de oudste. "Wat brengt jou hier jongen?" vroeg hij hem. "Ik ben op zoek naar de Bibelebontse berg" antwoordde dikke Bastiaan. "De Bibelebontse berg? Nou ik geloof niet dat je die gaat vinden!" Ze lachten hem een beetje uit. "Maar" zei de oudste "pas goed op jezelf. De nachtheks waart weer rond!" "Wie is dat, de nachtheks?" vroeg dikke Bastiaan. De mannen keken hem ernstig aan. "Weet jij niet wie de nachtheks is?" Ze gingen zitten op een omgevallen boom en de oudste man vertelde.
"De nachtheks, jongen, is een geheimzinnige dikke vrouw. Elke avond komt ze uit het gebergte. Ze dwaalt door de bossen en soms sluipt ze de dorpen in. Dan gluurt ze door de raampjes van de huizen. Veel kinderen schrikken zich een ongeluk als haar gezicht opeens voor het raam verschijnt. Er wordt gezegd dat ze een kinderroofster is. Zorg dat je niet in haar handen valt."
Gewaarschuwd voor de nachtheks wandelde dikke Bastiaan verder de bergen in. Wat waren de bergen mooi, maar op de een of ander manier leken ze allemaal zo op elkaar. Waaraan zou hij de Bibelebontse berg nu toch kunnen herkennen? Wekenlang dwaalde hij rond en daarna gaf hij het op. Misschien had oma Griet gelijk en was het alleen maar een verhaal waar mensen graag over dromen. Dikke Bastiaan begon verdrietig aan de weg terug.
Toen het al een beetje donker werd, rustte hij uit op een mooi beschut plekje. Hij viel in slaap maar werd plotseling wakker van het geluid van voetstappen. Dikke Bastiaan keek op. Hij zag een schaduw op het pad. "Help, de nachtheks!" dacht hij verschrikt en eerst nog kroop hij diep weg. De grote schaduw, liep het bos in. Dikke Bastiaan werd erg nieuwsgierig en besloot uiteindelijk haar heel voorzichtig te volgen. Het lange bospad kwam uit bij een dorp. De grote figuur gluurde bij het eerste huis naar binnen en daarna ook bij het tweede huis. Dikke Bastiaan hield zich schuil en maar kon alles nu wel veel beter zien: de schaduw was inderdaad een vrouw...
Bij het derde huis ging het mis. De vrouw sloop naar het raam, maar onder haar voeten knarste het grind. De deur van het huisje vloog plotseling open. "Scheer je weg, nachtheks!" schreeuwde een mannenstem. Het hele dorp was meteen in rep en roer en de nachtheks rende halsoverkop het bos weer in. "Wegwezen, dikkerd!" riep een man. Bastiaan kreeg medelijden met de nachtheks. Hij wandelde terug naar zijn plekje en wilde weer gaan slapen. Maar opeens hoorde hij weer diezelfde voetstappen. "Daar is de nachtheks weer!" dacht hij toch wel bang. "Had ze hem al gezien?" "Wie is daar?" klonk het zachtjes door de nacht. "Niemand!" riep dikke Bastiaan. De nachtheks begon te giechelen. "O.k. ik ben Bastiaan" antwoordde hij toen maar. "Dag, Bastiaan ik ben Brenda en ik kom van de Bibelebontse berg." "Echt waar?" riep de jongen ineens verrast en hij kwam wat dichterbij. "Daar ben ik naar op zoek!" "Iedereen zoekt de Bibelebontse berg, Bastiaan," zei de vrouw vriendelijk. "Maar je kunt er alleen maar komen als je hoort bij het Bibelebontse volk." In het licht van de maan zag Bastiaan dat de vrouw er beslist niet uitzag als een heks. Ze had grote blauwe ogen en krullend haar, net als hij. "Waarom sluipt u 's nachts door de dorpen?"
Het gezicht van Brenda werd ineens verdrietig. "Omdat ik vroeger een grote fout heb gemaakt," vertelde ze. "Ik was paddenstoelen aan het plukken in het bos en heb mijn kind even alleen gelaten. En...toen ik terugkwam was hij weg..." Bastiaans mond viel open en Brenda snikte: "Iemand heeft mijn jongen meegenomen. Al jarenlang zoek ik hem." Dikke Bastiaan pakte het kistje uit zijn tas en liet hem zien. "Maar dan ben jij...? vroeg Brenda nog wat ongelovig en tranen stroomden over haar wangen. Dikke Bastiaan knikte. Hij was sprakeloos. "O, kom, laat me je omhelzen. Ik heb eindelijk mijn jongen terug. Ik neem je mee naar onze berg!"
Het werd alweer langzaam licht. Dikke Brenda en dikke Bastiaan liepen samen omhoog, het pad op van de Bibelebontse Berg. Ah, daar was het dorpje al. Van een van de huisjes werden net de luiken opengeduwd. Een kussen werd flink uitgeschud. Een boer die zijn koe aan het melken was keek op toen hij hen hoorde en hij riep ineens verbaasd: "Kijk nou toch, daar heb je Brenda met....m-met haar zoon! Ze heeft 'm eindelijk gevonden!" Dikke Bastiaan keek zijn ogen uit want wat bleek: Van alle kanten kwamen er mensen aangehobbeld en ze zagen er precies zo uit als hij! Krullend haar en blauwe ogen en...allemaal net zo dik. Kinderen dansten nieuwsgierig om hem heen. Iedereen was blij. Bastiaan was eindelijk thuis: hier hoorde hij er helemaal bij!
Naar het verhaal van Erwin op Erwins Eftelingsite:
Copyright © 1999-2015 Erwins Eftelingsite: dé sprookjessite
