Mijn tienerzoon en ik fietsen net 't
centrum uit.
‘He, herinner jij je dát ding nog ?!’
Hij wijst
ik kijk en ik herken:
Het vrolijk gekleurde wandellint
met aan elke ring het handje
van een kostbaar kind.
Vertederd kijken wij naar het
geschuifel op de stoep.
Zij komen van het dagverblijf: Het
is de peutergroep.
Misschien gaan ze wel spelen in het
park;
roetsjen van de glijbaan en taartjes
bakken in het zand.
Of wie weet gaat deze kleine stoet
vandaag wel naar het bos.
Maar het komt hoe dan ook wel goed:
Het zonnetje schijnt, ‘t weer kan
haast niet beter.
Nog even doorstappen, nog
twee-driehonderd meter
en dan mogen kleintjes van hun
juffen
eindelijk weer even helemaal los.
~
Het wandellint neemt ons twee weer
even mee.
't voert ons terug.
De groene berg op, duwt 't ons,
naar het begin van jouw ‘leer-loopbaan’
bij 'De Bibelebons’.
Terwijl ik met jou naar boven fiets
grijpt de wind al jouw verhalen
en dus versta ik niets.
Maar, jij laat je prinsheerlijk
rijden.
Je vind het, eenmaal aangekomen, superprachtig!
Geen tranen bij het afscheid:
Jij was, hoewel nog klein, beslist niet
kinderachtig!
‘Nog even zwaaien’ zegt de juf.
Voor mij doe je dat graag
én heel ‘galant’
met één autootje in je rechter-
en ééntje in je linkerhand.
Als ik om twaalf uur kom is het
lokaal verlaten
en de jasjes zijn verdwenen.
Jullie zijn er op uit, maar niet ver
weg
want aan de overkant
hoor ik hoge kinderstemmen:
jullie komen al snel dichterbij
En kijk: jij loopt daar in jouw
groepje
keurig in een rij!
En tussen jullie in
Het vrolijk gekleurde wandellint
met aan elke ring
het handje van een kostbaar kind.
~
‘Lief die kleintjes’
zegt mijn inmiddels best wel stoere
vent
En we zoeken in ons geheugen naar
dat liedje :
.....Op de Bibelebontse berg wonen Bibelebontse mensen
en die Bibelebontse mensen hebben Bibelebontse kinderen
en die Biblelebontse kinderen eten Bibelebontse pap
met een Bibelebontse lepel uit een Bibelebontse nap...
~~~
Geen opmerkingen:
Een reactie posten