de hond en de baas ~ onze dame blanche

Ik roep je naam, maar jij geeft geen gehoor

diep geconcentreerd volg jij een spoor 

jouw snuit zit als een soort magneet

aan de stoeprand vastgekleefd

je keurt een bloem, een struik, het gras, de muur.

Geen idee wie of wat jij ruikt

maar heel waarschijnlijk lees jij nu

de geheimen van de dieren
uit de buurt.

Je sluit mij volledig buiten met wat je doet

want er komt -help- geen letter aan te pas!

Daar waar het spoor vervaagt
voeg jij met jouw bescheiden plas

gracieus nog even wat graffiti toe.

En daarna zie jij 
ook mij weer staan.

Jouw ogen spreken zonder stem:    

'Zo, nu zou ik graag weer verder gaan.'

Of ik hare majesteit

maar zou willen volgen en vermaken

zodat zij wat overtollige energie

én...ahum... 

de restanten van haar maaltijd

kwijt kan raken...