Mijn hart zegt mij
dat er iets niet klopt.
’t Bonst, ’t zwoegt, ’t gaat tekeer.
Ineens ben ik geen 44 meer.
Het komende half uur
ben ik minstens honderd!
Rustig blijven zitten,
liggen is nog beter.
Straks heb ik mij zelf weer in de hand;
míjn handen aan ’t stuur.
Ik hoop alleen van harte
dat ’t elke dag
wat minder váák gebeuren mag.
En als het niet meer terug komt
en ik ben ‘clean’ verklaard,
dan geef ik een minifeestje
zonder pillen uiteraard!
Dan kan ik daarna
mijn ‘C.V.’ verversen,
't mag best in 't dossier:
‘Verslaafd geraakt én afgekickt in slechts een half jaar
tijd’.
Pammetjes zijn best nuttig,
Ik had ze nodig, 'k was de koningin te rijk.
Maar nu wil ik ze niet meer;
ik raak ze net zo lief weer kwijt.
~wordt vervolgd~
Geen opmerkingen:
Een reactie posten