Ooggesprek

Mijn ogen, snel wendde ik ze af

maar ik wist: het was te laat.

Je had ‘t al gezien

hoewel ik je geen antwoord gaf.

De tranen van mijn ziel,

niet langer meer privé.

De rauwe werkelijkheid waar ik mee deal

Kreeg jij zo zonder woorden ook wel mee.

In dat onbewaakte ‘ogen’ blik

lag die verborgen wereld zomaar open.

Verschrikt dacht ik

dat het beter was om maar bij je weg te lopen.

Maar jouw ogen riepen die van mij.

Ik draaide mij nog even om

en las ‘het is o.k.’.

Je gebaarde

‘kom’ 

en nam mij
met je mee.