De tranen van de wereld 1)

Beloofde land

Met onze laatste hoop van zegen verlaten wij het vaste land... 
Mijn kleine angstige hand.. In die van mijn vader vast geklampt..

Papa zegt me steeds, dat ik niet bang moet zijn.. 
Nog maar een heel klein stukje.. Daar, daar is het leven fijn.

De golven doen ons zweven.. Grappig.. Of toch niet.. 
In mama's ogen zie ik tranen.. 
"Daar is het fijn" Waarom verdriet??

Papa's armen slaan om mij heen.. "Lieve heer, sta ons bij" 
Het duurde maar heel even en ineens was het voorbij..

"Daar" bleek toch wel ver.. En de zee laat zich niet temmen.. 
Niet langer mijn vaders armen.. Maar de golven die mij beklemmen..

Onder de duisternis van de golven ben ik bang en alleen.., nog even had ik hoop.. Tot iedereen verdween..

Onder water ontmoet ik een engel.. Hij lacht en neemt mij mee.. 
Bij hem is het warm.. En valt de afstand naar "daar" wel mee..

Ik draai mij even om.. Ik zie mijzelf liggen op een strand.. 
Ondanks mijn lieve engel.. Mis ik mijn vaders warme hand..

Hij beloofde ons een leven zonder pijn.. zonder angst.. Iets wat elk mens voor zijn dierbaren verlangt..
Ik had het zo gehoopt.. Iedereen hand in hand... Nooit had ik het vermoeden.. Dit blijkt ons beloofde land..

©Anis Jadib