Breuklijn

Mijn jeugd bevond zich op de breuklijn

van een gebroken leven.

Geen vaste grond onder mijn voeten.

Af en toe dan weer wel, slechts voor heel even.

Te kort om op te kunnen bouwen;

de stiltes voor de storm.

Te weinig houvast voor vertrouwen;

de impact was enorm.

Ik kroop en balanceerde

op de rand van een vulkaan.

In de hoop dat ik zou leren

hoe ik mijn eigen weg

zou kunnen gaan.

Het lukte mij te vluchten

ver bij het episch centrum vandaan.

Toch vraag ik mij te vaak nog af

of mijn gezin en ik

nu wel echt veilig staan.